منبع علمی‌تجربی خودکشی

پریدن از ارتفاع/ ساختمان

اگرچه پریدن از ارتفاع می‌تواند روش موثری برای خودکشی باشد (البته اگر از ارتفاع کافی باشد)، با این حال این روش درصد بالایی از خودکشی‌ها را در ایالات متحده یا بریتانیا تشکیل نمی‌دهد. گفته می‌شود که در سال 2006 در هنگ‌کنگ این روش بیش از نیمی از خودکشی‌ها را تشکیل داده است.

هرکس که جسد را کشف کند یا مجبور به تعیین هویت جسد در پزشک قانونی شود ،محتملاً با جسدی وحشت آور روبرو می‌شود، خصوصاً اگر پرش بر روی زمین باشد.

مهمترین عامل در پریدن از ارتفاع

مهم‌ترین عامل در خودکشی با استفاده از پریدن از ساختمان، ارتفاع است. استون عنوان می‌کند که پریدن از ارتفاع 46 متری یا بیشتر بر روی زمین، یا 76 متری یا بیشتر بر روی آب، 95 تا 98 درصد کشنده است. 46 متر برابر با ارتفاع ده تا پانزده طبقه از ساختمان (بسته به ارتفاع طبقات) است .

به صورت ایده آل کسی که بر روی زمین می‌پرد باید تلاش کند تا با سر به زمین بخورد، چرا که این کار شانس صدمه‌ی مغزی مرگ آور را بیشینه می‌کند. در تحقیقی توسط گونتلیلیک ، برخورد سر متناوب‌ترین منطقه‌ای بود که در پرش‌های مرگ آور گزارش شده بود. اگر کسی از ارتفاعی کمتر خود را پرتاب می‌کند برخورد سر با زمین در ابتدا حتی اهمیت بیشتری دارد، چرا که شانس مرگ در پرش‌های کم ارتفاع‌تر کاهش می‌یابد و خون‌ریزی مغزی متناوب‌ترین علت مرگ بر اثر پرش است.

شرایط

باید تصریح کرد که در این روش خودکشی (پریدن از ارتفاع) باید توجه داشت که فرد پس از پریدن از ساختمان بر روی سر کس دیگری ، یا جایی به غیر زمین برخورد نکنند و یا اینکه در حین سقوط مانعی منجر به متوقف شدن آن نشود. همچنین مهم است که زمین سخت باشد چرا که سطوحی مانند چمن یا شن می‌توانند شدت برخورد را کاهش دهند. صخره‌های سنگی بلند می‌توانند برای انجام این کار گزینه‌ی مناسبی باشند چرا که زمین‌های سختی هستند که کسی از زیر آن‌ها رد نمی‌شود.

یک نکته‌ی اساسی در خصوص پریدن از از ارتفاع وجود دارد و آن پرش از ارتفاع بیش از حد پایین است که احتمال قابل ملاحظه‌ای برای صدمات غیر کشنده دارد. استون گزارش نگران کننده‌ای ارائه می‌دهد که طی آن درصد زیادی از افراد از سه یا چهار طبقه ساختمان خود را پرتاب می‌کنند، زنده می‌مانند، و مطلقاً همگی دچار شکستگی‌هایی در ستون فقرات، لگن خاصره یا استخوان‌های اصلی می‌شوند. با سر بر روی زمین افتادن می‌تواند منجر به صدمه‌ی مغزی شود. حتی پریدن از هفت طبقه نیز نرخ زنده ماندن نسبتاً خوبی دارد.

احتمالاً دلیل اینکه پرش از ارتفاع یک روش محبوب برای خودکشی نیست این است که غریزه‌ی حفظ نفس می‌تواند بسیاری از افراد را از پریدن منصرف کند، و همچنین در حین گشتن برای پیدا کردن محل مناسب برای پریدن و یا در حین بالا رفتن از طبقات ساختمان و حتی روی لبه‌ی پرتگاه زمان کافی برای فکر و تصمیم گرفتن علیه این روش اقدام به خودکشی وجود دارد.

صدمات ناشی از عدم موفقیت در پریدن از ارتفاع

با پرش از ارتفاع مناسب، قطعیت مرگ بسیار بالا است. پرش از ارتفاع ناکافی شانس زنده ماندن نسبتاً بالایی دارد، اما احتمال صدمات جسمی قابل ملاحظه و معمولاً درازمدت ، بعلاوۀ احتمال صدمات مغزی وجود دارد. بنابراین این روش برای ژست خودکشی توصیه نمی‌شود.

هرکس که جسد را کشف کند یا مجبور به تعیین هویت جسد در پزشک قانونی شود ،محتملاً با جسدی وحشت آور روبرو می‌شود، خصوصاً اگر پرش بر روی زمین باشد.

نتیجه

هر کس که جدا این روش را برای اقدام به خودکشی در نظر می‌گیرد توصیه می‌شود ابتدا بخش کمکم کنید را بخواند.


اگر پس از خواندن مطالب این سایت با این وجود هنوز قصد خودکشی دارید، با برقراری تماس از طریق پیام‌رسان تلگرام ، از اطلاعات لازم برخوردار شوید.


 

اشتراک گذاری
اگر پس از خواندن مطالب این سایت با این وجود هنوز قصد خودکشی دارید، با برقراری تماس از طریق پیام‌رسان تلگرام ، از اطلاعات لازم برخوردار شوید.