Tag Archive: مرگ سریع

به طور کلی روش های کشنده موجب مرگ سریع می شوند. مانند دار زدن، پرش از ارتفاع،کیسه خروج، خودکشی با اسلحه ها و پنتوباربیتال که همگی موجب مرگ سریع می شوند.

اما یک خودکشی سریع لزوما به معنای بی درد بودن روش نمی باشد.
چگونه سریع و بدون درد خودکشی کنیم؟
روش های زیر علاوه برسریع بودن بی درد نیز هستند

پنتوباربیتال
کیسه خروج

سرعت مرگ عامل مهمی است. سرعت بالا احتمال کشف توسط دیگران و هر گونه دخالت احتمالی (احیا) را محدود می کند.
تحقیق در مورد کشنده‌ ترین روش‌ های خودکشی
در این تحقیق تمایز مشخصی بین روش‌ هایی که توسط افراد مذکر و مونث انتخاب می‌کنند وجود دارد، مردان کشنده‌ترین و سریع‌ ترین روش‌ ها را انتخاب می‌کنند و زنان روش‌ هایی با کُشندگی، زمان و درد متغیر انتخاب می‌کنند.

نمودار مقایسه روش های خودکشی :تصویر را لمس کنید

پنتوباربیتال :خودکشی با باربیتورات‌ها

پنتوباربیتال یک باربیتورات است که بعنوان مسکن یا خواب‌آور کوتاه‌اثر یا کنترل تشنج در موارد اورژانسی و یا در دامپزشکی برای بیهوشی حیوانات بکار می‌رود و دوزهای بالای آن از طریق توقف دستگاه تنفس موجب مرگ می‌شود. این دارو بصورت اسید آزاد یا نمک سدیم و کلسیم آن تهیه می‌شود. اسید آزاد آن بمیزان جزئی در آب و اتانول حل می‌شود.

پنتوباربیتال

فهرست محتوا

خودکشی با پنتوباربیتال

پنتوباربیتال در دوز بالا موجب مرگ می‌شود و برای اتانازی انسان ها و حیوانات بصورت منفرد یا ترکیب با مواد دیگری چون فنیتوئین همراه می‌شود که یک محلول تزریقی تجارتی برای اوتانازی حیوانات و انسان‌ها است.

در هلند پروتکل استاندارد خودکشی به کمک پزشک تزریق داخل وریدی تیوپنتال برای بی‌‌هوشی و سپس برومید آلکورونیوم یا پانکورونیوم برای توقف تنفس است. یک محلول خوراکی غلیظ 100 میلی‌لیتری حاوی 9 گرم پنتوباربیتال بهمراه یک شربت قند در محلول 20 درصد الکل محلول استاندارد مورد استفاده در خودکشی بیماران است.

دوز خوراکی خودکشی در ایالت اورگون آمریکا نیز ‌مصرف 10 گرم بصورت محلول است. این مقادیر بمراتب بالاتر از دوز مورد استفاده در مداوای صرع است. فراورده تجارتی نمبوتال ساخت یک شرکت دارویی دانمارکی (1930) بصورت تزریقی تولید می‌شود و در آمریکا برای اعدام جنایتکاران بکار میرود.

سکوباربیتال و پنتوباربیتال

نوشتجات و وب سایت‌ها معمولاً دو داروی سکوباربیتال (Secobarbital) و پنتوباربیتال (Pentobarbital) را به عنوان مؤثرترین باربیتورات‌ها برای مرگ سریع و بدون درد ذکر می‌کنند.

دومین داروی ذکر شده یک مسکن قوی است که برای بی‌خوابی های شدید و درازمدت تجویز می‌شود. این دارو دیگر در کشورهایی مانند بریتانیا تجویز نمی‌شود اما می‌توان آن را در ایالات متحده و سایر کشورها بدست آورد.

نمبوتال (Nembutal) در حال حاضر به عنوان گزینه‌ای برای اتانازی در کشورهایی که اتانازی قانونی است استفاده می‌شود . و در نتیجه این دارو در کشورهای یگر برای کسانی که آرزو دارند زندگی خود را خاتمه بدهند انتخاب تعجب برانگیزی نیست.

این دارو با توجه به اثر گذاری شدید به شدت کنترل می‌شود و در نتیجه مشکل است که بتوان به آن دست یافت و تقریباً غیرممکن است که بتوان آن را به صورت قانونی بدست آورد.

ویدئویی از نحوه عملکرد پنتوباربیتال در سازمان دیگنیتاس

 

 

سایر باربیتول ها

نیچک و استوارت ادعا می‌کنند که هم 10 گرم فنوبارب (Phenobarb) (250 قرص 30 میلی گرمی) و هم پنتوتال* خوراکی (Pentothal) (10/gm20 حل شده در 50 میلی لیتر آب) هر دویشان کشنده هستند، و احتمالاً به دست آوردن آن‌ها نسبت به نمبوتال راحت‌تر است. آن‌ها همچنین اشاره می‌کنند که دیلانتین (Dilantin) در صورت مصرف می‌تواند قدرت نمبوتال را افزایش دهد.

*: پنتوتال تزریقی با نام های (تیوپنتال ،تیوپنتال سدیم ، نسدونال یا ویال تیوپنتال) به دلیل داشتن اسید تیوبارب دارای اثر گذاری سریع و کوتاه مدت می باشد و مصرف خوراکی نوع تزریقی آن به دلیل تاثیرگذاری سریع باعث کاهش فعالیت ارگان های حیاتی بدن از جمله دستگاه گوارش می شود و فرصت جذب کامل دارو در صورت مصرف خوراکی نوع تزریقی آن وجود ندارد(رجوع شود به موارد کلیدی در خودکشی با دارو) و احتمال عدم موفقیت و آسیب های جبران ناپذیر وجود دارد.

 

مسمومیت دارویی (خودکشی با دارو)

در تحقیقات مشخص است که مسمومیت دارویی موضوع بیشتر مقالات، چت روم‌ها و تالار گفتمان‌ها نسبت به سایر روش‌هاست. هرکس (که متمایل به خودکشی است!) به دنبال روش خودکشی بدون درد برای رفتن از این جهان است.

مسمومیت دارویی یکی از کم اثرگذارترین روش‌های خودکشی است. و اگر این روش جواب ندهد می‌تواند خیلی دردناک باشد… بنابراین وقتی خواندن این صفحه را تمام کردید ، لطفاً به خواندن بخش کمکم کنید فکر کنید.

مسمومیت دارویی , خودکشی با دارو

فهرست محتوا

مسمومیت دارویی در ایالات متحده آمریکا

در ایالات متحده‌ی امریکا در سال 2006، تخمین زده شده است که اقدام به خودکشی در 182805 مورد منجر به بستری شدن در اورژانس می‌شود که 31528 مورد سریعاً مرخص می‌شوند، و از افراد باقی‌مانده 101409 نفر پذیرش می‌شوند (37821 مورد به بخش مراقبت‌های ویژه فرستاده می‌شوند)، و بیشتر افراد باقی‌مانده 49867 نیاز به انتقال به یک بیمارستان دیگر یا مراقبت‌های خاص دارند. این بدین معناست که بیشتر موارد نیاز به پذیرش در بیمارستان دارند.

آمار مسمومیت در ایالات متحده آمریکا

اطلاعاتی اداره‌ی بهداشت امریکا نشان می‌دهد که از خودکشی‌های مرتبط با مسمومیت 4571 مورد آن با مسمومیت دارو بوده است. این بدین معناست که فقط 2.5 درصد از اقدام به خودکشی‌ها توسط مسمومیت دارو موفقیت آمیز بوده است. یعنی احتمال موفقیت در خودکشی با مسمومیت دارویی یک نفر در هر چهل نفر است. به هر حال، حتی این آمارها نیز نمی‌توانند کاملاً درست باشند چرا که کار بسیاری از مسمومیت‌های دارویی اصلاً به بیمارستان هم کشیده نمی‌شود چرا که مسمومیت آن‌ها حالشان را آنقدر بد نمی‌کند که نیاز به رفتن به بیمارستان پیدا کنند.از طرف دیگر خیلی از افرادی که به اشتباه خود را با دارو مسموم می‌کنند اصولاً قصد خودکشی نداشته‌اند و احتمالاً قصد ژست خودکشی گرفتن داشته‌اند. تحقیقات زیادی بر روی افرادی که واقعاً قصد داشته‌اند به وسیله‌ی مسمومیت دارویی خودکشی کنند انجام پذیرفته است که در کتاب استون ذکر شده است.

باورهای نادرست در مورد مسمومیت دارویی

بسیاری از افراد شاید فکر کنند که اقدام به خودکشی با استفاده از مسمومیت دارویی نسبتاً خودکشی بدون درد و سریع است. در بسیاری از موارد آن‌ها اشتباه فکر می‌کنند.

تخمین زمان مرگ در مسمومیت دارویی

پرستون و مرو در تحقیقشان توجه کردند که میانگین زمان مرگ با استفاده از داروهایی که مرگ آور شناخته می‌شدند در حدود سه ساعت است و حداکثر 10 ساعت است. بنابراین اکثر داورهای مرگ آور مرگ سریع را ایجاد نمی‌کنند.

نظرات در مورد مسمومیت دارویی

بعضی داروها (شامل داروی های ضدافسردگی ) می‌توانند منجر به حملات و تشنج غیرقابل کنترل شوند.

استون عنوان می‌کند که استفاده از داروها معمولاً منجر به ترکیبی از درد، استفراغ، تب، تشنج ، فشار تنفسی، از کار افتادن اندام‌ها، تپش قلب و سایر اثرات ناخوشایند می‌شود. مرگ آرام؟ دوباره فکر کنید.

 کتاب خروج نهایی

دریک هامفری نویسنده‌ی کتاب خروجی نهایی، عنوان می‌کند که در تحقیقی در هلند نشان می‌دهد که قرص‌ها به تنهایی معمولاً در خودکشی‌های کمکی شکست می‌خورند، و پزشک مجبور می‌شود به آن‌ها مواد مرگ آور تزریق کند، «زیرا داروهای دهانی منجر به طول کشیدن رنج بیمار ،خانواده و خود پزشک می‌شوند»

کتاب خروج نهایی

کتاب خروج نهایی

بسیاری از مؤلفین موافقند که استفاده از دارو به عنوان روشی برای خودکشی با قرص غیرقابل اعتماد است. با ترکیب دارو با کیسه‌ی پلاستیکی بر روی سر شانس مرگ به شدت افزایش می‌یابد.

ژست های خودکشی با مسمومیت دارویی

این سایت برای فراهم کردن اطلاعاتی برای اینکه چگونه با موفقیت ژست خودکشی گرفت ساخته نشده است، چرا که این‌گونه ژست‌ها می‌توانند اشتباه از کار درآیند و منجر به مرگ یا مشکلات درمانی شوند. بنابراین کسانی که می‌خواهند مسمومیت دارویی را به عنوان ژست در نظر بگیرند توصیه می‌شود بخش کمکم کنید را بخوانند.

با این حال هرکس که می‌خواهد ژست خودکشی بگیرد باید دز کشنده‌ی حداقلی را مورد توجه داشته باشد و نیم این مقدار یا کمتر را مصرف کند. توجه داشته باشید که حتی در این صورت نیز امکان مرگ وجود دارد. توجه داشته باشید که بسته‌ی دارویی که مصرف کرده‌اید نزدیکتان باشد، تا پس از کشف مراقبت‌های پزشکی صحیح راحت‌تر صورت بگیرد. داشتن پادزهر را برای درمان فوری مدنظر قرار دهید و به گونه‌ای شرایط را ترتیب دهید که به سرعت کشف شوید.

چه داروهایی برای خودکشی مناسبند؟

در بریتانیا اطلاعات دفتر آمار ملی در سال 2001 نشان می‌دهند که از 1243 خودکشی مربوط به مسمومیت دارویی، 28.5 درصد آن‌ها با پاراستامول و ترکیباتش و 24.5 درصد با داروهای ضدافسردگی بوده‌اند.

در ایالات متحده نیز ، داستان از همین قرار است، و مرکز کنترل بیماری گزارش می‌دهد که بیشترین داروهای مورد استفاده در خودکشی‌های مرتبط با مسمومیت دارویی با داورهای روان‌گردان، مانند مسکن‌ها و داروهای ضدافسردگی بوده است .

گزارشات مرکز آمار ملی بریتانیا

مرکز آمار ملی بریتانیا دادهایی در خصوص مرگ‌های بر اثر مسمومیت دارویی ارائه داده است. در این داده‌ها ابتدا موادی مانند هروئین/مورفین، متادون و کوکائین هستند و سپس داروهای ضدافسردگی و خواب آور . داده‌ها در امریکا نیز همین موارد را مشابها نشان می‌دهد.

این آمار نشان می‌دهند که چه مواد و داروهایی برای خودکشی بیشتر مصرف می‌شوند، اما نشان نمی‌دهند که هرکدام از آن‌ها را تا چه اندازه و دزی باید مصرف کرد. آمار موفقیت خودکشی با دارو یک نفر از هر چهل نفر است و این نشان می‌دهد که حتی این چنین داروهایی نیز در بیشتر موارد ناموفقند.

دیگر داروها برای مسمومیت دارویی

دیگر دارویی که معمولاً برای خودکشی با مسمومیت دارویی استفاده می‌شود قرص‌های خواب آور هستند. چندین دهه پیش وقتی باربیتورات‌ها برای مشکلات خواب تجویز می‌شدند، ممکن بود که بتوان با استفاده از آن‌ها اُوردز کرد. قرص‌های خواب آور جدید اما به نوبه‌ی خود مرگ آور نیستند و اگر دز زیادی از آن‌ها مصرف شود احتمالاً منجر به خواب طولانی و بستری شدن در بخش مراقبت‌های ویژه بیمارستان می‌شوند اما منجر به مرگ نمی‌شوند.

باربیتورات‌ها

باربیتورات‌ها را کمتر می‌توان در بالای لیست مواد کشنده دید، و اگرچه تعدادی از باربیتورات‌ها به شدت مرگ آور هستند، با این حال دلیل اینکه آن‌ها در بالای لیست نیستند می‌تواند این باشد که این داروها به ندرت تجویز می‌شوند، و پیدا کردن آن‌ها بدون نسخه‌ی پزشک به شدت مشکل است.

خودکشی با پنتوباربیتال

پنتوباربیتال

سکوباربیتال و پنتوباربیتال

نوشتجات و وب سایت‌ها معمولاً دو داروی سکوباربیتال (Secobarbital) و پنتوباربیتال (Pentobarbital) را به عنوان مؤثرترین باربیتورات‌ها برای مرگ سریع و بدون درد ذکر می‌کنند. جام مقدس خودکشی. دومین داروی ذکر شده یک مسکن قوی است که برای بی‌خوابی های شدید و درازمدت تجویز می‌شود. این دارو دیگر در کشورهایی مانند بریتانیا تجویز نمی‌شود اما می‌توان آن را در ایالات متحده بدست آورد.

سایر داروهای موثر برای مسمومیت دارویی

سایر داروهای موثر بدین قرار هستند:

  • پروپوکسیفین (Propoxyphene) و پشت سرش اکسازپام (Oxazepam). البته استفاده از پروپوکسیفین در بیشتر کشورها ممنوع شده است.
  • آمتریپتیلین (Amitriptyline) یک داروی ضد افسردگی است که می‌تواند در ترکیب با داروهای خواب آوری مانند اکسازپام موثر باشد. مهم است که داروهای ضد تهوع همراه این روش ( مسمومیت دارویی ) استفاده شوند زیرا این داروها بسیار بدمزه هستند. (مراجعه شود به چیزهایی که برای خودکشی باید مد نظر داشت) یا اینکه تلاش شود تا آن‌ها در یک کپسول خالی 1 گرمی گذاشته شوند.نظرات در خصوص دز کشنده‌ی حداقلی برای این روش متغیر است، نیچک و استوارت 5 گرم، و وب سایت ASH 7 الی 8 گرم را تخمین می‌زنند. ASH همچنین ترکیبی از داروها شامل سیمتیدین (Cimetidine) و میدازولام (Midazolam) را پیشنهاد می‌کند. باید تذکر داد که مرگ در این روش 12 الی 24 ساعت به طول می‌انجامد، که باعث می‌شود نتوان گفت مسمومیت دارویی روش سریعی برای خودکشی است البته گفته می‌شود که این روش بدون درد و آرامی است.
  • فنوباربیتال (رجوع شود به ویکیپدیا) نیز نقل شده است که مرگ آور است، اما چندین ساعت طول می‌کشد تا اثر کند، در نتیجه استفاده از آن در ترکیب با داروهای خواب آور منطقی است. نیچک و استوارت به این روش اشاره کرده‌اند البته این روش محبوبی برای خودکشی نیست.

نمبوتال

نمبوتال (Nembutal) در حال حاضر به عنوان گزینه‌ای برای اتونازی در کشورهایی که اتانازی قانونی است استفاده می‌شود . و در نتیجه این دارو در کشورهای دیگر برای کسانی که آرزو دارند زندگی خود را خاتمه بدهند انتخاب تعجب برانگیزی نیست. این دارو با توجه به اثر گذاری شدید به شدت کنترل می‌شود و در نتیجه مشکل است که بتوان به آن دست یافت و تقریباً غیرممکن است که بتوان آن را به صورت قانونی بدست آورد.

نمبوتال به ندرت برای درمان تشنج و داروی بیهوشی قبل از عمل استفاده می‌شود و همچنین توسط دامپزشکان برای بیهوشی یا کشتن ترحمی حیوان استفاده می‌شود.

نطر دکتر نیچک

سایت (www.exitinternational.net) که توسط دکتر نیچک تاسیس شده، نیز همچنین چند تست را در خصوص کیت نمبوتال مطرح می‌کند، دارو باید چک شود که (الف) باربیتال باشد (ب) قدرت کافی داشته باشد که مرگ آرام را در زمان انتخابی فرد فراهم کنند. با توجه به اینکه عده‌ای نمبوتال را از منابع نامطمئن تهیه می‌کنند یا آن را قبل از مصرف برای مدت زیادی ذخیره می‌کنند، باید در نظر داشت که این دارو یک دوره عمر خاص خود را دارد، البته گاهاً دیده شده است که دارو برای بیش از 15 سال انبار شده و با این وجود هنوز کار می‌کرده است.

کتابچه راهنمای خودکشی آسان

کتابچه راهنمای خودکشی آسان

همچنین کتاب درک هامفری به نام خروجی نهایی نیز برای اطلاعات بیشتر در خصوص داروها به عنوان یک روش خودکشی ( برای مسمومیت دارویی ) مناسب است.

دز کشنده‌ی حداقلی داروها برای خودکشی با مسمومیت دارویی

لیست قرص‌هایی که در بین داروهای مورد استفاده برای خودکشی استفاده شده‌اند، نشان می‌دهد که ممکن است با استفاده از داروهای گوناگونی از انواع مختلف به عنوان یک روش موفق خودکشی استفاده کرد. یک عامل موفقیت مهم مقدار دزی از داروی مشخص است تا بتواند کشنده باشد.

تعیین دز کشنده ی حداقلی

دزهای کشنده‌ی حداقلی (MLDs) از قدیم بر اساس آزمایش بر روی حیوانات محاسبه می‌شوند، و نتایج آن‌ها برای انسان‌ها برون یابی می‌شود. به هر حال نمی‌توانید تست کنید که چه مقدار از یک داروی مشخص لازم است تا یک انسان را بکشد. در تحقیقی توسط 18 شرکت داروسازی در سال 2008، پی برده شد که دز تست مسمومیت حاد که معمولاً برای تعیین دز کشنده‌ی حداقلی به کار می‌رود ، ارزش چندانی برای تشخیص خطر آن برای انسان‌ها ندارد.

مشکلات برای تعیین دز کشنده گی

بخشی از مشکل این است که انسان‌ها دارای سایزها و شکل‌های مختلفی هستند. داروهای مشخص برای فردی 100 کیلویی نسبت به فردی 60 کیلویی ممکن است به دز بیشتر احتیاج داشته باشند، گرچه اگر دارویی باشد که بر روی مغز اثر کند دز آن ممکن است بسیار پایین باشد. علاوه بر این بر اساس تحقیقی توسط تی لادن ، تأثیر بعضی از داروها بر روی مردان و زنان متغیر باشد.

همچنین در معرض بودن یک داروی خاص ممکن است آستانه‌ی تحمل انسان را نسبت به آن دارو افزایش دهد و در نتیجه برای آن دارو دز بالاتری احتیاج باشد. کسانی که برای مدت زیادی برای کنترل درد مورفین مصرف می‌کنند باید دز آن را طی زمان افزایش دهند تا همان تأثیر را بگذارد.

پس بنا به این دلایل، پیش بینی دز کشنده‌ی حداقلی بسیار دشوار است ، پس مراقب باشد.

دز حداقلی کشنده داروها

با این مقدمات، جداولی منتشر شده‌اند که دز حداقلی کشنده داروها در آن‌ها ذکر شده است. دو نمونه از این جداول در زیر ارائه و در هم ادغام شده‌اند. در شکل ذیل ستون دوم دز کشنده‌ی حداقلی است که از پستی در وبلاگ http://moriahconqueringwind.vox.com (سایت اکنون بسته شده است ) اقتباس شده و هیچ منبعی برای اطلاعات عنوان نشده است. ستون سوم از پستی در سایت alt.suicide.methods اقتباس شده که کتاب «پیش بینی خودکشی» نوشته‌ی استون را به عنوان منبع عنوان کرده است. در این کتاب استون خاطر نشان می‌کند که دزهای کشنده‌ی نقل شده در مقالات پزشکی عموماً در دامنه‌ای از مقادیر متغیر هستند، و بنابراین دز کشنده‌ی حداقلی می‌تواند با توجه به منابع مختلف متغیر باشد.

بنابراین اگرچه در ذیل جداولی از دزهای کشنده‌ی حداقلی وجود دارد، با این حال دقیقاً نمی‌توان تشخیص داد که دقت این اطلاعات تا چه اندازه هستند.

ایمیل‌هایی از خوانندگان این سایت به ما رسیده است که اعتبار بعضی از این دزهای کشنده‌ی حداقلی را زیر سوال می‌برد، اما در واقع هیچ راهنمایی قابل دسترسی برای دزهای کشنده‌ی حداقلی برای بیشتر داروها در این جدول وجود ندارد.بخش چه داروهایی؟ اطلاعات بیشتر در خصوص داروهایی که معمولاً برای خودکشی مورد استفاده قرار می‌گیرند فراهم کرده است، و توجه به جدول ذیل اطلاعات مهمی در خصوص دز بعضی از داروهایی که معمولاً به عنوان داروهای کشنده مطرح شده‌اند فراهم می‌کند.

جدول دز حداقلی کشنده داروها

در جدول زیر رقم اول تعداد قرص‌ها، و رقم دوم دز هر قرص است.

نام معمول دارو دز کشنده‌ی حداقلی (Moriah) دز کشنده‌ی حداقلی (alt.suicide)
Aspirin, (Acetylsalicylate) 90/5 grainsb یکسان با سمت چپ
Amytal (Amobarbital) 30/50mg یکسان با سمت چپ
Arcane (Trihexiphenideyl) 47/50 mg
Asendin (Amoxapine) 66/50 mg
Atarax (Hydroxyzine HCL) 164/10 mg
Ativan (Lorazepam) 1648/2 mg
Aventyl (Nortryptyline HCL) 84/25 mg
Benadryl (Diphenhydramine) 26/50 mg 60/50 mg.
Butisol (Butabarbital) 30/30 mg یکسان با سمت چپ
Carbrital (Pentobarbital+) 10/100 mg یکسان با سمت چپ
Chloral Hydrate (Noctec, Felsules) 7.5/250 mg 20/500 mg.
Codeine 8/60 mg
Compazine (Prochlorperazine) 66/15 mg
Compoz (Diphenhydramine) 53/25 mg
Contac (Chlorpheniramine, Phenlpropanolamine) 35/cap
Cope (Aspirin, Methapyrilene) 64/tab
Coricidin (Chlorpheniramine) 84/tab
Coricidin D (above plus Phyenlpropanolamin) 78/tab
Coumadin 47/2 mg
Dalmane (Flurazepam HCL) 110/30 mg
Darvocet-N (Propoxyphene Napsylate) 46/50 mg
Darvon (Propoxyphene) 36/65 mgc 30/65 mg.
Demerol (Meperidine) 19/50 mg 24/50 mg.
Desipramine HCL (Norpramin, Pertorfrane) 15/150 mg
Dextroamphetimine, Dexidrine 20/5 mg
Dilantin (Diphenylhydantoin) 66/100 mg 30/100 mg.
Doloxene (Propoxyphene) 36/65 mgc 30/65 mg.
Doriden (Glutethimide) 12/500 mg 16/500 mg.
Dramamine (Dimenhydrinate) 33/50 mg 100/50 mg.
Dristan Tablets 78/tab
Dristan Capsules 19/cap
Endep & Elavil (Amitriptyline) 120/25 mgd یکسان با سمت چپ
Excedrin 22/tab
Fiorinal 28/tab
Equanil, Miltown Meprospan (Meprobamate) 17/400 mg 38/400 mg.
Haldol (Haloperidol) 49/20 mg
Librium (Chlordiasepoxide) 330/10 mg 500/10 mg.
Lithium Carbonate 15/300 mg
Lomotil 75/tab
Loxitane (Loxapine) 66/50 mg
Luminal (Phenobarital) 45/30 mg 40/30 mg.
Mellaril (Thioridazine) 39/25 mg 100/25 mg.
Methadone (Dolophin HCL) 19/5 mg
Nardil (Phenelzine So4) 110/15 mg
Navane (Thiothixene HCL) 49/ 20 mg
Nembutal (Pentobarbital) 10/100 mge یکسان با سمت چپ
Nodoz (Caffeine) 120/tab
Noludar (Methyprylon) 17/300 mg یکسان با سمت چپ
Nytol (Methapyrilene+) 107/25 mg 140/25 mg.
Paraldehyde 1-3/oz
Parnate (Tranycypromine SO4) 164/10 mg
Percodan (Oxycodon) 94/4.5 mg 125/4.5 mg.
Phenobarbital 47/30 mg
Placydil (Ehtchlorvynol) 13/500 mg 30/500 mg.
Quaalude (Methaqualone) 44/150 mg
Quiet World 58/tab
Ritalin (Methylphenidate HCL) 9/20 mg
Seconal (Secobarbital) 19/100 mg 15/100 mg.
Serax (Oxazepam) 110/30 mg 333/30 mg.
Sleepeze (Pyrilamine maleate) 105/25 mg
Sominex (Pyrilamine maleate) 105/25 mg
Sominex-2 (Diphenhydramine HCL) 53/25 mg
Stelazine (Trifluoperazine) 198/5 mg 500/5 mg.
Sinequan (Doxepin HCL) 23/100 mg
Sudafed (Pseudophedrine) 31/30 mg
Talwin (Pentazocine) 6/50 mg
Thorazine (Chlorpromazine) 19/50 mg 44/50 mg.
Tofranil (Imipramine) 46/50 mg 100/25 mg.
Tuinal (Amo/secobarbital) 15/100 mg یکسان با سمت چپ
Tylenol (Acetamineophen):
Regular 40/325mg
Extra 26/500mg
Valium (Diazepam) 658/5 mg 1600/5 mg.
Valmid (Ethinamate) 13/500 mg 30/500 mg.
Veronal Bs (Barbital) 100/30 mg یکسان با سمت چپ
Xanax 7500/1 mg

پست‌های وبلاگ

پست‌های وبلاگ نکات زیر را در بر داشتند:

  1. دزهای کشنده‌ی حداقلی از نوشتجات تخمین زده شده است و با فرض اینکه قربانی یک فرد مذکر سالم، 35 ساله، با وزن تقریباً 68 کیلو است محاسبه شده‌اند. این نتایج یک تخمین محافظه کارانه هستند چرا که مقادیر لیست شده در سایر افراد ، به جز مردان سنگین وزن‌تر ، سمی‌تر خواهند بود.
  2. وقتی هر قرص بلعیدنی با اتیل الکل همراه شود، سطح سمیّت آن تا حدود 50 درصد افزایش می‌یابد.
  3. اگر ثابت شود که فردی مصرف کننده‌ی منظم یک داروی مشخص است،افزایش دز حداقلی کشنده بر حسب میلی گرم، 33 درصد است.
  4. برای اجتناب از بدشانسی احتمالاً فرد باید 150% دز کشنده‌ی حداقلی را استفاده کند. اینکه عاقبت انسان با نارسایی کبد مانند یک گیاه شود، سرنوشت بهتری نسبت به مرگ نیست.

الکل

مسألۀ الکل به خصوص قابل توجه هست، و با رجوع مجدد به داده‌های ارائه شده در بخش آمار خودکشی، باید توجه داشت که الکل در حدود یک چهارم مرگ‌های به علت مسمومیت دارویی وجود داشته است.

مورفین

در جداول دز کشنده حداقلی اشاره‌ای به مورفین نشده است. یکی از دلایل این است که با گذشت زمان افراد به مورفین (و سایر داروهای مشابه مانند کدئین) عادت می‌کنند و آستانه ی تحملشان بالا می‌رود. در تحقیقی به سال 1977، کای و تودو دی لوئیس سمیّت مورفین و بعضی دیگر از مواد را مورد بررسی قرار دادند. آن‌ها دزهای حداقلی ذیل را در جدول زیر تخمین زدند.

خودکشی با مورفین

خودکشی با مورفین

جدول دز کشنده مواد مخدر

داروها دز حداقلی کشنده دز حداقلی کشنده اگر فرد عادت کرده باشد
آمفتامین 200 mg 2,000 mg
کوکائین 500 mg 2,000 mg
مورفین 200 mg 2,000 mg
متادون 75 mg 500 m

 

آن‌ها عنوان کردند که آستانه‌ی تحمل این داروها پس از یک دوره‌ی قطع مصرف از بین می‌رود، و بسیاری از اُوردزها به این خاطر است که افراد همان دز قبلی را پس از یک دوره قطع مصرف استفاده کرده‌اند.

در کتابچه‌ی قرص آرام بخش ، نیچک و استوارت نتیجه گرفته‌اند که مورفین به خاطر اینکه حدس دز کشنده‌ی آن برای خودکشی مشکل است، روش قابل اعتمادی برای خودکشی نیست.

هروئین

اگرچه شاید در خصوص مرگ بر اثر اوردز با هروئین مطالبی خوانده باشید، با این حال هروئین به عنوان یک روش خودکشی مملو از مشکلات است. اولاً غیرممکن است که خلوص هیچ مواد مخدری را که دستی فروش می‌شود را فهمید. دوماً، اگر خلوص آن قابل تشخیص باشد، هروئین در خصوص محاسبه‌ی دز کشنده‌ی حداقلی ، و آستانه‌ی تحمل همان مشکلاتی را دارد که مورفین دارد. به همین دلیل هروئین نیز روش قابل اعتمادی برای خودکشی نیست.

سایر باربیتول ها

نیچک و استوارت ادعا می‌کنند که هم 10 گرم فنوبارب (Phenobarb) (250 قرص 30 میلی گرمی) و هم پنتوتال* خوراکی (Pentothal) (10/gm20 حل شده در 50 میلی لیتر آب) هر دویشان کشنده هستند، و احتمالاً به دست آوردن آن‌ها نسبت به نمبوتال راحت‌تر است. آن‌ها همچنین اشاره می‌کنند که دیلانتین (Dilantin) در صورت مصرف می‌تواند قدرت نمبوتال را افزایش دهد.

*: پنتوتال تزریقی با نام های تجاری (تیوپنتال یا ویال تیوپنتال) به دلیل داشتن اسید تیوبارب دارای اثر گذاری سریع و کوتاه مدت می باشد و مصرف خوراکی نوع تزریقی آن به دلیل تاثیرگذاری سریع باعث کاهش فعالیت ارگان های حیاتی بدن از جمله دستگاه گوارش می شود و فرصت هضم کامل دارو در صورت مصرف خوراکی نوع تزریقی آن وجود ندارد(رجوع شود به موارد کلیدی در بند بعدی) و احتمال عدم موفقیت و آسیب های جبران ناپذیر وجود دارد.

ویکیپدیا

چیزهایی که باید مد نظر داشت

لازم است که بار دیگر در اینجا تاکید شود که احتمال خودکشی موفق با مسمومیت دارویی 1 به 40 است. به هر حال این احتمال چندان خوبی نیست. بسیاری از افرادی که این مطلب را می‌خوانند شاید چنان ناچار باشند که با فکر اینکه این شانس برای یک مرگ آرام و سریع کافی است، بخواهند شانسشان را امتحان کنند. اما این افراد شاید از عواقب غلط از کار درآمدن (یا حتی درست از کار درآمدن) این روش ناآگاه باشند. به هر کس که مسمومیت دارویی را به عنوان یک روش خودکشی در نظر می‌گیرد توصیه می‌شود بخش مقدماتی مسمومیت دارویی (در ابتدای همین صفحه )را ابتدا مطالعه کند تا از مدت زمانی که این نوع خودکشی به طول می‌انجامد و اثرات فیزیکی احتمالی آن آگاه شود.

موارد کلیدی

موارد ذیل مسائل کلیدی ای هستن که باید در خودکشی با مسمومیت دارویی مد نظر قرار داد.

  1. دارویی انتخاب کنید که از لحاظ آماری شانس موفقیت بالایی در خودکشی داشته باشد. جدول داروهای مرتبط با مرگ راهنمایی خوبی فراهم می‌آورد. نمبوتال به عنوان یکی از قابل اعتمادترین، سریع‌ترین و بی دردترین داروها شناخته شده است.
  2. تاریخ انقضا و تاریخ مصرف داروهایی مورد مصرف را چک کنید. داروها معمولاً حتی پس از تاریخ انقضا برای مدتی که عموماً دو یا سه سال است موثر باقی می‌مانند. آن‌ها حتی ممکن است بعد از ده سال پس از خرید نیز موثر باقی بمانند، اما این مسأله بیشتر به نحوه‌ی نگهداری از آن‌ها بستگی دارد. با این حال استفاده از داروهایی که تاریخ انقضایشان نگذشته باشد توصیه می‌شود.
  3. تعیین دز کشنده‌ی حداقلی. اثرات آستانه‌ی تحمل برای دزهای کشنده‌ی حداقلی را در نظر بگیرید.
  4. خوردن دارو با الکل و یا با سایر داروها را در نظر بگیرید. الکل سمیّت باربیتورات‌ها را افزایش می‌دهد، پس این مسأله خصوصاً اگر باربیتورات‌ها کمتر از دز کشنده‌ی حداقلی تخمینی مصرف شوند بسیار حائز اهمیت است. خوردن بیش از حد الکل عاقلانه نیست چرا که احتمال استفراغ را افزایش می‌دهد. اگر از مایع تلخ مزه‌ای می‌نوشید،معمولاً بهتر است که تا جای ممکن سریع آن را قورت دهید، سپس یک نوشابه‌ی الکلی بنوشید تا پسمزه ی تلخی از بین برود.
  5. اکثریت تلاش‌ها برای خودکشی فقط با استفاده از اوردز دارو به شکست می‌انجامد. استفاده از کیسه‌ی پلاستیکی (رجوع شود به کیسه‌ی پلاستیکی و داروها) به طرز قابل ملاحظه‌ای شانس موفقیت را در صورتی که دز دارو به نوبه‌ی خود کشنده نباشد ، افزایش می‌دهد.
  6. اگرچه جذب شدن دارو با معده‌ی خالی بهتر است، با این حال بسیاری از داروها اگر در مقدار کشنده مصرف شوند به شدت تلخ هستند. برای کاهش احتمال استفراغ 40 تا 60 دقیقه قبل از مصرف داروها یک خوراک مختصر (نه یک وعده غذایی)، مانند نان تست و یک فنجان چای بخورید . همچنین مصرف 1 تا نهایتاً 4 قرض ضد تهوع قبل از هضم دارو توصیه می‌شود و حتی شاید بهتر باشد از دو روز قبل قرص‌های ضد تهوع با دز استانداردشان مصرف شود.

اثرات قرص های بیماری سفر

گفته می‌شود قرص‌های بیماریِ سفر اثر داروها را محدود می‌کنند. قرص‌های هیوسین ،پرومتازین،سیناریزین و سیلیزین که معمولاً در داروخانه‌ها قابل تهیه هستند برای این منظور مناسب هستند.

وقتی دز بالایی از دارو مصرف شود استفراغ احتمال بسیار محتملی است، و استفراغ در حال نیمه هشیاری ممکن است به این معنی باشد که مرگ بر اثر خفگی اتفاق بیفتد که ناراحت کننده و ناخوشایند است و از مرگ آرام بسیار به دور است.

  1. به جز وقتی داروها به صورت مایع باشند، هر قرصی را خرد کرده و به صورت پودر درآورید، یا اگر دارو در کپسول‌های ژلاتینی بسته بندی شده، تمام کپسول‌ها را درآورید. به این ترتیب می‌توانید قرص‌ها را سریعاً یکجا مصرف کنید. بدون انجام این کار ممکن است قرص‌ها در معده به یکدیگر بچسبند، و از جذب سریع آن‌ها ممانعت به عمل آید و در نتیجه احتمال استفراغ افزایش یابد.
  2. توجه داشته باشید که داروها ممکن است به شدت تلخ مزه باشند (نمبوتال به تلخ مزگی مشهور است، و شاید احتیاج باشد 100 میلی‌گرم یا بیشتر از آن مصرف شود.) اگر داروها در شکل ابتدایی خود به صورت مایع نبودند، بهتر است داروها ابتدا در چیزی محلول شوند که هضمشان سریع‌تر شود، تا اطمینان حاصل شود که قبل از اینکه تمام داروها هضم شوند حالت ناهشیاری شروع نشود. حل کردن داروها با یک نوشیدنی الکلی، یک نوشیدنی گرم با طعم قوی (اما آنقدر خنک باشد که بتوان خیلی سریع آن را نوشید)، ترکیب با شیر، ماست یا بستی آب شده موارد خوبی برای این کار هستند.به خاطر بسپارید که داروها در هرچه که حل شوند باز هم مزه‌ی تلخی خواهند داشت، بنابراین چیزی دیگری را (به مقدار کم) در دسترس نگه دارید تا بعداً با خوردن آن تلخی قبلی از بین برود. بهتر است که مقدار کمتری از مایع تلخ داشته باشید تا اینکه مقدار بیشتری مایع با تلخی کمتر داشته باشید.
  3. مطمئن شوید که تمام دز به سرعت هضم شود (به صورت ایده آل در چند دقیقه). بیهوش شدن قبل از اینکه دز کشنده‌ی حداقلی هضم شود ، معمولاً منجر به خودکشی ناموفق می‌شود.
  4. جایی باشید که کشف شدنتان محتملاً بیش از چند ساعت به طول انجامد. قطع شدن این روش ممکن است فرد را از مرگ نجات دهد و در عوض منجر به مشکلات جدی سلامتی مانند صدمات مغزی یا صدمات به دیگر اندام‌ها شود. آگاه باشید که بدن با توجه به داروهای مشخص و روش مورد استفاده، ممکن است از تشنج و لرزش رنج ببرد، بنابراین مهم است که این سر و صداها منجر به باخبر شدن کسانی که در حوالی هستند نشود تا آن‌ها این اقدام به خودکشی را قطع نکنند.

درمان اوردز

بعضی سموم پادزهر دارند، اما این موارد به شدت کم هستند. محتملاً درمان بیشتر حول جلوگیری از جذب دارو توسط معده متمرکز است.

بسته به اینکه درمان چقدر زود پس از جذب دریافت شود، درمان ممکن است شامل موارد ذیل باشد:

  • تحریک به استفراغ (اگر بیمار ناهشیار باشد به ندرت استفاده می‌شود)
  • کربن فعال. که نوعی از کربن است که پرداخته شده است تا به شدت متخلخل شود، یعنی سطح مقطع بسیار زیادی دارد تا داروهایی که هضم شده‌اند را جذب کند، و در نتیجه از جذب آن‌ها توسط معده جلوگیری کند. هرکس که صد در صد مطمئن نیست که بخواهد خودکشی کند شاید بخواهد در دست داشتن کمی از کربن فعال را در نظر بگیرد. چرا که تهیه‌ی آن چندان مشکل نیست.
  • تخلیه‌ی معده، یک لوله از طریق بینی به معده وارد می‌شد و از طریق لوله مقادیر اندکی آب گرم یا محلول نمک به معده وارد می‌شود و با عملیات سیفون لوله به همراه محتویات معده خارج می‌شود.
  • ادرار اجباری (ایجاد ادرار با فشار). عموماً با استفاده از دارو یا تزریق وریدی انجام می‌پذیرد. این عمل کلیه‌ها را وادار می‌کند تا ادرار بیشتری (و در نتیجه داروهای هضم شده) را عبور دهند .

نتیجه گیری

در خصوص خودکشی با مسمومیت دارویی مطالب زیادی نوشته شده است. یکی از دلایل اصلی‌ای که این سایت ایجاد شد ، افزایش آگاهی از چیزهایی که خودکشی با خود به همراه دارند بود.همچنین نگرانی صادقانه‌ای در خصوص صدماتی که بسیاری از مردم با اقدام به خودکشی خصوصاً با استفاده از داروها و عدم موفقیت در آن از لحاظ جسمی و روانی به خود وارد می‌کنند وجود داشت.

بیماران لاعلاج

برای افرادی که دچار بیماری‌های حاد و لاعلاج هستند، اتانازی مسألۀ بسیار جدی است، که باید کاملاً در خصوص آن تحقیق شود و به گونه‌ای انجام پذیرد که مرگ را با قطعیت ، سرعت و با وقار ایجاد کند. سازمان‌هایی که در بخش اتانازی و خوکشی کمکی ذکر شده‌اند به افرادی که در این طبقه بندی هستند کمک می‌کنند تا به این اهداف دست یابند.

برای دیگران

آن‌هایی که دچار بیماری‌های حاد و لاعلاج نیستند و احساس می‌کنند که مجبورند زندگی خود را خاتمه دهند، به نظر می‌رسد به دو طبقه بندی تقسیم می‌شوند. آن‌هایی که در تصمیم خود برای خاتمه بخشیدن به زندگی‌شان قاطع هستند، و در خصوص رنج‌ها یا موانع رسیدن به این هدف نگران نیستند. این افراد بیشتر تمایل دارند روش‌های قطعی‌تری برای مرگ انتخاب کنند مانند استفاده از اسلحه، دارزدن یا پرش از ارتفاع

هشدار برای کسانی که به دنبال خودکشی بدون درد و آرام هستند

طبقه بندی دیگر معمولاً افرادی هستند که به دنبال راهی برای خودکشی بدون درد و آرام می‌گردند. این افراد، این بخش در خصوص داروها را می‌خوانند به این امید تا بتوانند از دنیا بدون درد و با آرامش جدا شوند. پس از خواندن این بخش از این سایت، آن‌ها احتمالاً خواهند فهمید که بیشتر مرگ‌ها به وسیله‌ی دارو نه بدون درد هستند و نه آرام.

خوب است این افراد توجه داشته باشند که اگر ترسی از مردن دارند (برای نمونه نمی‌خواهند دردناک باشد) پس شاید همچنین دلیلی وجود داشته باشد که خودکشی پاسخ مشکلات آن‌ها نیست. افرادی که تصور می‌کنند زندگی‌شان چنان توأم با بدبختی و ناامیدی است که رنج زندگی بیش‌تر از حدی است که بتوان آن را تحمل کرد، که هیچ چیزی باقی نمانده که به خاطرش زندگی کنند. این افراد ممکن است رنج زندگی را در برابر رنج مردن در ترازو قرار دهند و فکر کنند که مرگ اگر درست انجام شود کمتر رنج آور است.

قابل اعتماد بودن روش

اما اگر روش‌های قابل اعتماد تر برای خودکشی مانند اسلحه، دارزدن یا پرش از ارتفاع که به غلبه‌ی بیشتر بر ترس احتیاج دارند، جذاب نیستند، پس شاید هدفی که باید به دنبال ان بوده‌اند این باشد که رنجی که در زندگی تجربه می‌شود کاهش یابد. و شاید اقدام به خودکشی بهترین روش یا تنها روش برای دست‌یابی به این هدف نباشد. برای اطلاعات بیشتر رجوع شود به کمکم کنید.

سیانور ( سیانید ) و پتاسیم کلرید

سیانید ( سیانور ) و پتاسیم کلرید به عنوان (قرص خودکشی) یک ماده‌ی شیمیایی بسیار سمی شناخته شده است.و مطمئناً می‌تواند با غلظت مناسب منجر به مرگ شود.

خودکشی با سیانور ( سیانید ) و پتاسیم کلرید

فهرست محتوا

پیشگفتار

آیا خودکشی با سیانور بهترین روش برای خودکشی است؟

آیا مانند آن چیزی که در فیلم‌های سینمایی نمایش داده می‌شود سیانور در عرض  چند ثانیه باعث مرگ می‌شود؟

آیا مرگ با سیانور دردآور است؟

آیا خودکشی با سیانید پتاسیم همیشه موفقیت‌آمیز خواهد بود؟

از کجا سیانور تهیه کنم؟

این سؤال‌ها مکرراً توسط مخاطبینی که برای خودکشی بدون‌درد و سریع برنامه‌ریزی می‌کنند پرسیده می‌شود.

بعضی از خودکشی‌ها معروف تاریخ با سیانور اتفاق افتاده است. مانند هرمان گورینگ از نظامیان رده‌بالای  آلمان نازی که نهایتاً پس از دادگاه نورنبرگ با سیانور خودکشی کرد و یا والاس کاروترز، مخترع نایلون که دکترای شیمی ارگانیک داشت و با نوشیدن سیانید پتاسیم محلول در لیموناد اقدام به خودکشی کرد. از افراد معروف و مهجور دیگر آلن تورینگ بریتانیایی، پدر هوش مصنوعی و شکننده کدهای نیروی دریایی آلمان نازی بود که پس از فشارهای زیاد دولت برای تغییر جنسیت به دلیل همجنسگرا بودنش مجبور شد  سیانید پتاسیم را در سیبی تزریق و مثل سفیدبرفی با خوردن آن سیب اقدام به خودکشی کند اما این بار شاهزاده‌ای نبود که با بوسیدنش بیدارش کند.

حدود ۸۰۰ نفر از ۹۱۳ نفری که در سال ۱۹۷۸در مراسمی مذهبی در جونز تاون مردند با مصرف سیانید پتاسیم محلول در نوشیدنی غیرالکلی  اقدام به خودکشی کردند. افراد بالغ آن را از لیوان نوشیدند؛ بسیاری از کودکان  با خوردن اجباری به‌وسیله سرنگ در گلویشان این محلول را مصرف کردند. اتفاق جونز تاون بزرگ‌ترین خودکشی دست جمعی  تاریخ است. روزنامه‌نگار سان‌فرانسیسکو تیم ریتمن از این فاجعه این‌گونه گزارش می‌دهد:

وقتی پدرها و مادرها و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها فرزندانشان را در حال مرگی دیدند که نه سریع بود و نه بی‌درد ،دچار گریه‌ها و فریادهای هیستریک شدند .تشنج‌های سنگین و قفل شدن دهان پس از اثرگذاری سم اجتناب‌ناپذیر بود.برای چندین دقیقه همه به‌شدت استفراغ می‌کردند،فریاد می‌کشیدند و گاها دچار خونریزی می‌شدند.

(The Untold Story of the Reverend Jim Jones and His People, Dutton, New York, 1982)

ما نمی‌دانیم که گورینگ، تورینگ و کاروترز پس از مصرف سیانید رنج‌کشیده‌اند یا نه.چگونگی مرگ با سیانید یک معما است .زیرا خودکشی با سیانید تقریباً همیشه در تنهایی اتفاق می‌افتد و بازگشتی از آن نیست.

حتی در بعضی از بهترین برنامه‌ریزی‌ها برای خودکشی با سیانید ، موفقیت حتمی نیست. در سال ۱۹۸۷دو تروریست در ارتباط با بمب‌گذاری هواپیمایی در برلین مورد بازجویی قرار گرفتند.متهم‌ها در جلسه بازجویی کپسول سیانید پتاسیم جا ساز شده در سیگارشان را زیر دندان شکستند.بازجو که شاهد اقدام به خودکشی آن‌ها بود گفت:

بلافاصله پس از مصرف سیانید پتاسیم هر دوی‌شان بر زمین افتادند و درحالی‌که زنده‌بودند بدنشان بشدت سفت و سخت شده بود.تروریست مَرد بعد از چهار ساعت مرد اما تروریست زن بهبود پیدا کرد و در دادگاهش حاضر شد.

در مثال بعد قاتلی که متهم به قتل بیست‌وپنج نفر در شمال کالیفرنیا بود چندین قرص سیانید پتاسیم را بلعید.او پس چهار روز در بیمارستان درگذشت.

مشخصاً حرفه‌ای‌ها احساس می‌کنند که خودکشی با سیانور مؤثرترین روش خودکشی هست.بیشتر از ۴۰ درصد خودکشی‌ها بین شیمی‌دان‌ها  طبق گزارش نیویورک‌تایمز براثر بلعیدن سیانید پتاسیم است.

New York Times(9/4/87)

سیانور از کجا تهیه کنیم؟

با این حال خرید سیانور تقریباً غیرممکن است.تولید سیانور ممکن است اما آسان نیست.در کتابچه راهنمای خودکشی آسان بخش جزئیات مبسوطی در خصوص چگونگی ساخت سیانور وجود دارد.مقالات مختلفی نیز در اینترنت در این زمینه موجودند که البته جزئیات کاملی ندارند.پس توصیه می‌شود اگر سررشته ای از شیمی ندارید خودتان برای ساخت آن اقدام نکنید.چون پروسه ساخت سیانید پتاسیم احتیاج به وسایل آزمایشگاهی و علم شیمی دارد.

طرز تهیه سیانور در خانه

 

تولید سدیم سیانید (قرص سیانور) به دقت بسیار زیادی احتیاج دارد.و قطعاً استفاده از سدیم سیانید تولید شده بدون آزمایش کُشندگی آن توصیه نمی‌شود چرا که نتایج آن می‌تواند بسیار دردآور باشد.

همچنین می‌توان سدیم سیانید(سیانور) را با هیدروکلریک غلیظ ترکیب کرد تا گاز هیدروژن سیانید بدست آورد که در فضای بسته بسیار کشنده است.این روش در اتاق‌های گاز برای سالیان متمادی مورد استفاده قرار گرفته بود.

KCN (سیانور) به علت برخورد هیدروژن سیانید با پتاسیم هیدروکسید تولید می شود

یا به وسیله ی برخورد فرمآمید با پتاسیم هیدروکسید تولید می گردد

(سیانید پتاسیم) KCN  تقریبا سالانه به اندازه ی 50،000  تن  تولید می شود.

مدت زمان مرگ با سیانور

 

قابل ذکر است که در ایالات متحده مجازات اعدام با استفاده از گاز سمی سیانور منجر به گزارشات بسیاری از درد کشیدن طی اعدام شده است.بعضی از این اعدام‌ها 11 دقیقه طول انجامیدند تا زندانیان بمیرد.و در طی این زمان زندانیان رنج و درد بسیاری کشیدند.

در نتیجه این روش به عنوان روش اصلی اعدام در ایالات متحده ممنوع اعلام شد.

سایر گزارشات از خودکشی با سیانور (چه به صورت قرص سیانور ، پودر و چه به صورت گاز) نیز گوناگون هستند و مشخص نمی‌کند که آیا آن‌ها دردناک هستند یا خیر.

تظاهرات اصلی مسمومیت با سیانید به شرح زیر است  

علائم زودرس:

تظاهرات CNS شامل کنفوزیون، سردرد، اضطراب، تاکی‌کاردی یا برادی‌کاردی، هیپرپنه، هیپرتانسیون خفیف و تپش قلب است.

علائم دیررس:

شامل علائم گوارشی نظیر تهوع و استفراغ، تاکی‌کاردی یا برادی کاردی، هیپوتانسیون، تشنج ژنرالیزه، کما، آپنه، گشادی مردمک (مدیاز)، عدم پاسخ یا پاسخ کند مردمک به نور، آریتمی، ایسکمی یا اسیستول، ادم ریوی است.

درمان مسومیت با سیانور

 

درمان آن هم مانند سایر مسمومیت‌ها استفاده از پادزهر اختصاصی است که شامل سه داروی آمیل نیتریت، سدیم نیتریت و سدیم تیوسولفات است.

یکی از علائم برای تشخیص سریع مسمومیت با سیانور، بوی بد بادام تلخ است که از دهان مصدوم و یا هوای بازدمی او به مشام می‌رسد

چگونگی مرگ با سیانور 

 

در کتاب خروجی نهایی، درک هامفری مثال‌هایی که مرگ سریع بوده و همچنین مثال‌هایی که مرگ خشن و دردناک بوده است را نقل قول کرده است.سپس هامفری نتیجه می‌گیرد که بهتر است از این روش استفاده نشود.پتاسیم سدیم(تزریقی) نیز گفته می‌شود بالقوه مرگ آور است.و البته روش قابل دسترس تری است. با این حال تعیین دز کشنده‌ی حداقلی کمی پیچیده است.

گزارشی در سایت alt.suicide موجود است که می‌گوید:

«من پتاسیم کلرید (50mg/kg) را تزریق کردم و کشنده نبود اما به شدت سوختم.اکنون من تاول‌هایی دارم و دستم باد کرده است و درد آن فراتر از حد تصور است».

ترکیب سیانور با دیگر داروها  

ترکیب این روش با داروهای مسکن و داروهای شل کننده‌ی عضلات ممکن است مفید باشد.با این حال این روش  برای اجرا پیچیده است و به صورت بالقوه غیرقابل اعتماد است و ممکن است منجر به درد و مشکلات سلامتی دراز مدت شود.

سیانید به تمام بافتهای بدن صدمه می زند,به متالو آنزیمهای موجود در بدن حمله و آنها را غیرفعال می کند.سمیت اصلی آن شاید به علت غیرفعال نمودن سیتوکروم اکسیدازهای سلولی باشد,این مواد شیمیایی اکسیژن گیری سلولهای زنده را متوقف می کند.در نتیجه بافتهایی که به اکسیزن رسانی بالا نیاز دارند(مغز,قلب,کبد)در مسمومیتهای حاد بیشتر آسیب می بینند.

تماس با سیانور از طریق خوراکی,استنشاق یا ریخته شدن بر روی پوست یا چشمها می تواند مسمومیت ایجاد نماید.مسمومیت مزمن در اثر مصرف زیاد کاساوا بر سیستم عصبی و غده تیروئید آسیب می رساند.همچنین مصرف زیاد غذاهای حاوی سیانید منجر به آتاکسی، نروپاتی،آتروفی عصب اپتیک ویا کوری می شود.سیانید بر روی افراد سیگاری اثرات متفاوتی دارد.

سیانیدها با چند سازوکار باعث هیپوکسی بافتی می‌شوند 

  • مرکز تنفس را مهار و عمق تنفس را کم می‌کند.
  • با سرکوب میوکارد، برون‌ده قلب را کاهش می‌دهد
  • جدا شدن O۲ را از هموگلوبین مشکل می‌کند.
  • برخی از سیانیدها برای اتصال به آهن هموگلوبین با اکسیژن رقابت می‌کنند.
  • با آهن سیتوکروم اکسیداز در میتوکندریها اتصال ایجاد کرده و تنفس سلول را مختل می‌کند.
  • مرگ سریع

احتمال چگونگی مرگ با سیانور

 

احتمالاتی وجود دارد که نشان می دهد بعد از ورود قرص سیانور به بدن از طریق دهان، پتاسیم سیانید با آب موجود در مایع متحرک بدن( سیال ) برای تشکیل هیدروسیانیک اسید واکنش می دهد. سپس این اسید به درون مویرگ های خونی موجود در فضای زیر زبان و مویرگ های مری و به سرعت به روده نفوذ می کند.

بنابراین دلیل اول این که، در مسیر جریان خون این مواد شیمیایی در سلول های قرمز خونی مانع از جذب اکسیژن می شوند و این سلول ها عملا در شرایط قحطی اکسیژن واقع می گردند که این عمل منجر به اختلال و بی نظمی در سوخت و ساز و یا متابولیسم سلولی می شود.

اما دلیل دوم، این مواد شیمیایی بعد از واکنش با آهن و یا هر نوع فلز موجود در خون ترکیبات سنگینی را تشکیل می دهند و بدین وسیله موجب کاهش سیالیت و روان کنندگی مایع سلولی و خون می شوند.

بنابراین دو فاکتور مذکور در نهایت منجر به بیهوشی و سپس مرگ در شخص می شوند. مرگ و میر با پتاسیم سیانید در حدود 95 درصد می باشد. البته اگر یک پادزهر گوگردی به موقع استفاده شود می تواند موجب نجات فرد گردد. اما با این حال فردی که زنده می ماند دچار معلولیت سیستم عصبی مرکزی به مانند بیماری پارکینسون می شود.

نتیجه گیری

پس به عنوان نتیجه خصوصاً اگر مرگ بدون درد و آرام مورد پسند است؛

قبل مد نظر قرار دادن هر کدام از این سموم  به عنوان روش خودکشی دقت و توجهات خاصی باید مد نظر قرار داد.

توجه داشته باشید از تهیه سیانید از افراد نامطمئن که در خیابان ناصر خسرو و بعضا در فضای مجازی اقدام به فروش مرگ موش و یا قرص برنج به صورت پودر به اسم سیانور می کنند اجتناب کنید. پیام های زیادی از قربانیان این سودجویان به ما رسیده است. این حقیقت دارد که مخاطبین این سایت دچار ناامیدی هستند اما این ناامیدی نباید باعث شود که از سر ناچاری به هر کسی بر سر زندگیتان اعتماد کنید.

در هر حال قبل از اقدام به خودکشی ،به خودتان فرصت بدهید و بخش های کمکم کنید و امروز زنده ماندن را مطالعه کنید.

خودکشی با قرص برنج (آلومینیم فسفید)

آلومنیوم فسفید (به انگلیسی: Aluminium phosphide) معروف به قرص برنج یک ترکیب شیمیایی است که با فرمول Alp شناخته می‌شود.

قرص برنج برای خودکشی

این قرص به دلیل داشتن ترکیب خطرناکی از فسفیدها در صورت مصرف خوراکی یا بوییدن، توسط انسان موجب ایجاد عوارض حاد گوناگون و در نهایت باعث مرگ  زجرآور می‌شود. به همین دلیل امروزه یکی از عوامل خودکشی خوردن این قرص است.

این قرص ظرف سه تا چهار ساعت سیستم تنفسی و قلب را دچار مشکل می‌کند و فرد در اثر مرگی دردناک و زجرآور خواهد مرد. بر اساس آمارهای گزارش شده از پزشک قانونی تهران در سال ۱۳۹۲، ۶۶۱ نفر بر اثر مسمومیت با قرص برنج جان خود را از دست داده‌اند.

خودکشی با قرص برنج

مسمومیت با قرص برنج

مسمومیت با آلومینیوم فسفید (AAIPP) معضلی بزرگ در شبه‌قاره هند است. آلومینیوم فسفید (AIP) که از آن برای ضدعفونی و حفاظت از دانه‌های غلاتی همچون برنج استفاده می‌شود (با نام‌های تجاری‌ای همچون کویک‌فوس (QuickPhos)، سلفوس (Celphos) و در ایران با نام قرص برنج می‌توان آنرا یافت) سمی بسیار مهلک است به‌ویژه هنگامی که آنرا از ظرف تازه باز شده آن مصرف کنند. مرگ آن بر اثر شوک عمیق، آماس قلب و از کار افتادن بعضی عناصر داخلی بدن است. دوز مرگ‌آور آن بین ۰٫۱۵ و ۰٫۵ گرم (برابر ۰٫۰۰۵۳ و ۰٫۰۱۸ اوز) است. بیشترین دلیل مرگ در خودکشی در شمال هند را مسمومیت بر اثر آلومینیوم فسفید (قرص برنج) گزارش کرده‌اند.

مرگ‌ومیر بر اثر مصرف قرص برنج

میزان تلفات بر اثر AAIPP از ۴۰ تا ۸۰ درصد متفاوت است. میزان آن ممکن است بسیار بالاتر باشد چون کمتر از ۵٪ مسموم شدگان نهایتاً به مرکز پزشکی منتقل می‌شوند. از سال ‍۱۹۹۲ که آلومینیوم فسفید بطور آزادانه در مغازه‌ها به فروش رسیده موارد مسمومیت عمدی بسیاری از آن در شمال هند دیده شده‌است. در تحقیق بر روی ۵۹۳۳ مرگ غیرطبیعی روی داده در ۲۵ سال گذشته در شمال غرب هند، درصد بالایی از مرگ‌های بر اثر مسمومیت به خاطر آلومینیوم فسفید بوده‌است.

عملکرد قرص برنج: قرص برنج چیست؟

در صورتی که فرد قرص برنج را بخورد یا بوی آن را استشمام کند دچار مسمومیت خواهد شد که در صورتی که سم از بدن وی خارج نشود مرگ در پی خواهد داشت.

خاصیت سمی آلومینیوم فسفید به خاطر گاز فسفین (که دارای ویژگی سیتوتوکسیتی است) است که باعث جراحات رادیکال آزاد می‌شودکه از فعالیت آنزیم‌های سلول‌های حیاتی جلوگیری و بافت‌ها را نابود می‌کند. واکنش آلومینیوم فسفید با آب بدن باعث ایجاد گاز فسفین می‌شود که در زیر بیان شده است:

AlP + 3 H2O → Al(OH)3 + PH3, and
AlP + 3 HCl → AlCl3 + PH3 (معده)

نشانه‌ها و درمان

معمولاً پس از چند دقیقه که از ورود آن به معده گذشت ویژگی‌های سمی شروع به کار می‌کنند. پیامد کشنده اصلی آن معمولاً از کار ایستادن سیستم گردش خون است که بر میوکارد اثر مستقیم می‌گذارد و به غده فوق کلیه آسیب می‌رساند. علائم آن با میزان دوز مصرفی و زمان متفاوت است. ویژگی بارز کلینیکی دیده شده، مقاومت در برابر درمان با دوپامین است. نشانه‌های دیگر عبارتند از سرگیجه، خستگی، فشار قفسه سینه، سردرد، حال به هم‌خوردگی، تهوع، بی‌حسی، اسهال، آتاکسی، لرز، خواب رفتگی، ضعف ماهیچه‌ها، دید دوگانه و یرقان است. اگر نفس کشیدن بیمار به سختی امکان‌پذیر بود ممکن است او به ترتیب دچار ARDS، نارسایی قلب، آریتمی قلب و تشنج شده و سپس به کما برود. نشانه‌های بعدی که نمایان می‌شود در اثر سم بر کبد و کلیه است.

تشخیص مسمومیت AIP، معمولاً با گمان پزشکی یا گزارش خود شخص یا شاهدان صورت می‌پذیرد. در جاهایی که از سم قرص برنج استفاده می‌شود و سابقه خورده شدن آن وجود دارد باید با این مسمومیت همانند مسمومیت با قرص‌های برنج ساخته شده از گیاهان رفتار نشود. در موارد مسمومیت، تست نقره نیترات با بخار رقیق شده معده می‌تواند مثبت باشد.

روابط عمومی دانشگاه علوم پزشکی شیراز اعلام کرد یک استاد داروسازی این دانشگاه پس از چند سال تحقیق توانست ترکیب طبیعی را برای درمان این مسمومیت به دست آورد.

اتانازی و مرگ کمکی

اتانازی و مرگ کمکی به معنی عمل کمک کردن به مرگ فردی با بیماری حاد و لاعلاج با درخواست بیمار است. به غیر از هلند، بلژیک، سوئیس ، لوکزامبورگ و ایالت ارگان امریکا اتونازی در سایر نقاط جهان غیرقانونی است. توجه داشته باشید که در بسیاری از کشورها کمک به فرد برای انجام خودکشینیز غیرقانونی است.

اتانازی

اتانازی

اتانازی یا قتل ترحمی بمعنی مرگ سریع، فاقد درد و غیرتصادفی بیماران لاعلاج و حیوانات است. در انسان داروی مسکن «پنتوباربیتال» در دوز‌های بالا برای آن بکار می‌رود و در حیوانات علاوه بر ترکیبات دارویی، از روش‌های فیزیکی نیز استفاده می‌شود. در اغلب ادیان زندگی هدیه خداوند است و باید در حفظ آن کوشید. پیروان مذاهب موافق اتانازی انسان نیستند. موافقان اتانازی بویژه افرادی که شخصاً در معرض آسیب قرار گرفته‌اند برای رسمیت دادن به آن کمپین می‌کنند. در مورد اتانازی حیوانات اختلافی نیست. بر عکس طرفداران حقوق حیوانات برای کاهش کشتار بیرحمانه حیوانات‌ دیگران را متقاعد می‌کنند که بشیوه مناسبی آنها را اوتانازی کنند.

اتانازی (Euthanasy) بسته بمنظور استفاده از آن معانی متفاوتی دارد. اولین کاربرد آن به «سوتونیوس» و توضیح چگونگی مرگ «امپراطور آگوستوس» بر می‌گردد که «در بازوان همسرش لیویا و بروش اتانازی که آروزی وی بود، با سرعت و بدون رنج جان داد». این کلمه برای اولین بار در دنیای پزشکی توسط فرانسیس بیکن (1626-1561) بکار رفت و منظور از آن مرگ آسان، ‌بدون درد است که در جریان آن پزشک تصمیم می‌گیرد درد فیزیکی بیمار را پایان دهد. امروزه اتانازی بمعنی «ایجاد مرگ سریع و بدون درد» در «بیمار درناک و لاعلاج» و بشیوه «عامدانه» (عاری از عنصر تصادف) است.

بیمار لاعلاج که دائماً درد می‌کشد درخواست دارد بصوت آرام بمیرد. توقف روند درمانی بیمار، ‌قطع سرم، ‌قطع اکسیژن، ‌قطع دیالیز و جدا کردن دستگاه‌های حمایتی از اندام‌های حیاتی بیمار و مصرف دوز بالای داروی مسکن روش‌های مختلف اوتانازی است. گاه پزشک با تجویز داروی خاص، ‌مقدمات آن را فراهم می‌کند و اجرای آن بعهده بیمار می‌گذارد و گاه پزشک یا پرستار رأساً داروی کشنده یا جداسازی دستگاه‌ها از بیمار را اجرا می‌کنند. در سوئد یک کلینیک بیماران لاعلاج را طی مراسم قانونی، اوتانازی می‌کند. در استرالیا اوتانازی غیرقانونی است ولی یک بیمارستان دریایی روی کشتی به آن اقدام می‌کند.

در کشور‌های مختلف، اوتانازی در انسان و حیوانات قوانین متفاوتی دارد و تابع باورهای مذهبی، سنت‌های بومی، تجربیات شخصی و فشار تشکل‌های مردم‌نهاد است. در فرانسه «شانتال سیبره» معلم 50 ساله و بازنشسته، دچار بیماری بسیار نادری شد و چهره زشتی یافت و از رئیس جمهور (سارکوزی) خواست با رضایت خود او، وی را بکشند. تومور صورت او ابتدا قوه بویایی و چشایی او را گرفت و بعد از بیرون آوردن آن بینایی‌اش از دست رفت. وی گفته بود: «حتی یک حیوان هم نباید زندگی که من دارم را تجربه کند». این بیماری در عرض 20 سال در سراسر جهان 200 قربانی داشته است.

اقسام اوتانازی

اوتانازی را بر حسب رضایت آگاهانه فرد به سه دسته «اختیاری»، «غیراختیاری» و «نااختیاری» تقسیم می‌کنند. در ادبیات پزشکی و اخلاق زیستی اختلاف است که اساساً دو روش غیراختیاری و نااختیاری را جزو اوتانازی بگذارند!

اوتانازی اختیاری. این مرگ با درخواست و رضایت بیمار انجام می‌شود. در بلژیک، ‌لوگزامبورگ و هلند، اوتانازی اختیاری فعال قانونی است. اوتانازی اختیاری غیرفعال در آمریکا مجاز است. وقتی بیمار مرگ خود را با کمک پزشک درخواست می‌کند، ‌آن را «خودکشی کمک‌شده» می‌نامند. خودکشی کمک‌شده در سویس و ایالت‌های اورگون، ‌واشنگتن، مونتانا و ورمونت آمریکا جایز است.

اوتانازی غیراختیاری. این شکل اوتانازی زمانی است که همچون افراد بیهوش یا کودکان، رضایت بیمار در دست نیست. اوتانازی کودکان در سراسر دنیا غیرقانونی است ولی در شرایط خاص در کشور هلند و تحت کنترل «پروتکل گرونینگن» عمل جنایی تلقی نمی‌شود.

اوتانازی نااختیاری. علیرغم تمایل و اراده بیمار انجام می‌گیرد. در این روش فرد قادر به امضاء رضایت‌نامه هست ولی نمی‌تواند این کار را بکند و مرگ را انتخاب نمی‌کند و یا از او سؤال نمی‌شود. این مرگ مورد مخالفت است و بر اساس قانون، جنایت شناخته می‌شود و زمانی بکار میرود که نتوان قوانین مربوط به دیگر اشکال اوتانازی را تغییر داد. هر سه نوع اوتانازی بالا را می‌توان به دو دسته «منفعل» و «فعال» تقسیم کرد. اوتانازی منفعل مستلزم کنار گذشتن درمان‌های عادی مثل آنتی‌بیوتیک ضروری برای ادامه حیات فرد می‌باشد. اوتانازی فعال مستلزم استفاده از تزریق مواد کشنده می‌باشد که مورد چالش است و بسیاری از مؤلفین آن را گمراه‌کننده و غیرمفید می‌دانند.

نمونه‌ها در انسان

در عملیات T4 در آغاز جنگ جهانی دوم تصمیم گرفتند کودکان عقب‌مانده ذهنی یا ناتوان جسمی زیر 3 سال آلمانی را بکشند. این طرح بعدها شامل افراد بزرگ‌تر شد. بیماران به اردوگاه مرگ فرستاده می‌شدند. بعدها این برنامه در اردوگاه‌های کار و بازداشتگاه‌های اسرای جنگی سرایت کرد و زندانیان بیمار را به این بهانه می‌کشتند.

پاپ ژان پل دوم بدلیل پیشرفت بیماری پارکینسون قادر به بلغ غذا نبود و حفظ حیات وی از طریق اقدامات پزشکی میسر نبود. تصاویر و فیلم‌های ویدئویی روزهای آخر عمر وی حاکی از آن است که اجازه استفاده از لوله تغذیه نداده است اگرچه در روزهای آخر لوله بینی به او وصل می‌شود. بنابراین احتمال میرود که او از این موضوع آگاه بوده و تیم پزشکی وی آگاهانه به مرگ او کمک کرده‌اند. او در آخرین کلماتش گفته بود «بگذارید بروم به خانه پدر» واتیکان مخالف این موضوع بود و مسئله را هیاهوی رسانه‌ای میدانست. پاپ بندیکت شانزدهم قبلا گفته بود «اقدامات درمانی خاص مثل تغذیه وریدی یا از طریق لوله، روش درمانی معمولی است و قطع آن اوتانازی محسوب می‌شود که گناهی نابخشودنی است».

اتانازی در سوئیس

بسیاری از بیماران لاعلاج خارجی ، با استفاده از قوانین سوئیس که در جهان آزادانه‌ترین قوانین در این خصوص را دارد، به کلینیک دیگنیتاس سوئیس مسافرت می‌کنند تا اقدام به خودکشی کنند.

دیگنیتاس فرایند کامل و نسبتاً طولانی‌ای برای خودکشی کمکی دارد، تا اطمینان حاصل کند که همه چیز به صورت قانونی است. خدمات آن‌ها برای نظارت و آماده سازی برای خودکشی 4000 یورو هزینه دارد و اگر خدماتی مانند داشتن دکتر حاضر، مدارک فوت، مدیریت و اجرای مراسم ختم/دفن را هم محسوب کنیم هزینه تا 7000 دلار بالا می‌رود.

اطلاعات تماس با دیگنیتاس در وب سایت آن‌ها www.dignitas.ch, موجود است و همچنین بروشور دیگنیتاس Dignitas brochure نیز در آنجا به صورت پی دی اف موجود است که شامل لیست قیمت‌های آن‌ها می‌باشد.

اتانازی در ایران

در قوانین اسلامی اتانازی مجاز نمی باشد.

نتیجه

برای کسانی که قادر به پرداخت مخارج دیگنیتاس نیستند اما دوست دارند در خودکشی کمکی حمایت‌های اضافی‌ای داشته باشند، خروجی بین‌المللی (www.exitinternational.net), که توسط دکتر فیلیپ نیچک تاسیس شده است می‌تواند جایگزین مناسبی باشد. سازمان خروجی بین المللی علاوه بر انتشار کتاب قرص آرامش بخش، جلسات و کارگاه‌های منظمی در ایالات متحده ، استرالیا ، کانادا و بریتانیا برگزار می‌کند. در این کارگاه‌ها با هدف قرار دادن بیماران لاعلاج، توصیه‌هایی در خصوص بهترین راه‌های دست‌یابی به خودکشی ارائه می‌شود.

 

دار زدن – دار زدن پرش کوتاه/دار زدن پرشی

گرچه دار زدن یکی از روش‌های قابل اعتماد خودکشی است، همیشه و صد درصد موثر نیست. تحقیقات نشان می‌دهند که آن‌ها 77 تا 88 درصد موثرند. البته اگر این روش به صورت صحیح انجام پذیر احتمال زیادی برای کُشندگی آن وجود دارد. دو روش اصلی برای دار زدن وجود دارد.

خودکشی با دار زدن

فهرست محتوا

انواع روش های دار زدن

1. پرش کوتاه/آویزش ساده:

در این روش دلیل مرگ معمولاً خفگی (کمبود اکسیژن) است که به دلیل وزن بدن بر روی گره به وسیله‌ی مسدود ساختن راه هوا (نای) صورت می‌گیرد انجام می‌پذیرد .همچنین مرگ ممکن است با سادگی بر اثر فشرده شدن شاهرگ های گلو یا رگ‌های زیرگلویی به وسیله‌ی مسدود کردن جریان خون از/به مغز صورت گیرد. مسدود کردن راه هوا در این صورت مسأله ای اساسی نخواهد بود.

2.دار زدن پرشی

در کشورهای غربی معمولاً اعدام‌های قضایی (با اعدام در کشورهایی مثل ایران که به صورت آویزش ساده است، اشتباه گرفته نشود) با استفاده از این روش صورت می‌گیرد، که دریچه‌ای زیر پای فرد اعدامی باز می‌شود و فرد در حدود 1.5 تا 3 متر پایین‌تر پرتاب می‌شود. نیروی پرتاب به پایین در ترکیب با موقعیت طناب ، با شدت تمام سر را به عقب پرتاب می‌کند، و در نتیجه با قطع شدن ستون فقرات منجر به ناهشیاری عمیق فوری و مرگ سریع می‌شود.

1.پرش کوتاه/آویزش ساده

این روش احتمالاً ساده‌ترین شکل دار زدن است،و اگرچه ناهشیاری نسبتاً سریع است، با این حال ممکن است فوری نباشد، و در نتیجه ممکن است روش کاملاً بدون دردی برای خودکشی هم باشد و هم نباشد. همچنین باید توجه داشت که اگر این فرایند قبل از کامل شدن قطع شود (برای مثال کسی دار زدن را بیابد و گره را شل کند) صدمه‌ی مغزی بسیار محتمل است. هرکسی که این روش را امتحان می‌کند پیشنهاد می‌شود که بخش خطرات ناموفق بودن و قابل اعتماد بودن (در آخر همین صفحه )را قبل از انجام این روش بخوانند.

چگونگی و تخمین زمان مرگ در خودکشی با دار

دار زدن پرش کوتاه :

آویزش ساده با مسدود کردن راه تامیم اکسیژن به مغز و بدن (خفگی) ، و یا فشرده شدن شریان‌ها (شاهرگی) و رگ‌ها (زیرگلویی) در گردن منجر به مرگ می‌شود. این روش به یک پرش کوچک نیاز دارد یا اصولاً به هیچ پرشی نیاز ندارد، چرا که مرگ به سادگی به خاطر مسدود شدن نای یا جریان خون صورت می‌پذیرد. در حقیقت پرش کوچک‌تر در این روش مناسب‌تر است زیرا فشار کمتری به عضلات گردن وارد می‌کند.

تخمین زمان مرگ

اگر راه هوا به کلی بسته شود و آویزش کامل نیز بدست آمد (یعنی پا کاملاً از کف زمین جدا باشد)، این روش محتملاً حداقل در ابتدا بسیار دردآور خواهد بود.چرا که فرد برای هوا دست و پا میزند و علیه فشرده شدن طناب و علیه وزن بدن خود تقلا می‌کند.کلارک تخمین 1 تا 3 دقیقه را برای زمانی که ناهشیاری صورت پذیرد و مرگ کامل را در حدود 20 دقیقه تخمین میزند.

هشدار

بعضی از اوقات ممکن است که پس از دار زدن پرش کوتاه/آویزش ساده اگر فرد قبل از مرگ یافته شود ،بتوان فرد را احیای مجدد کرد. کسانی که از دار زدن نجات پیدا کرده‌اند توصیف کرده‌اند که درد پس از مدتی کاهش پیدا می‌کند و زمانی که به ناهشیاری می‌روند نورهای سفیدی دیده می‌شدند .

بعضی از توجهات اساسی در دار زدن پرش کوتاه این‌ها هستند:

گره زدن طناب دار

1. موقعیت گره. بر اساس مطلبی در روش‌های جایگزین خودکشی، گره باید پشت سر شما قرار گیرد. استون عنوان می‌کند که مهم است که گره در بالا و در پشت سر قرار گیرد.هردو قبول دارند که گره باید با افزایش فشار اعمال شده محکم‌تر شود. موقعیت گره احتمالاً به این بستگی دارد که شما می‌خواهید چگونه آویزان بودن دست یابید (به شماره‌ی 4 در ذیل مراجعه شود). مسألۀ مهم این است که طناب هنگام آویزان شدن سفت شود.
2. گره. یک گره کمندی برای این کار کافی باید باشد. برای اطلاعات بیشتر در خصوص گره‌ها به این سایت (به زبان انگلیسی) مراجعه کنید و توجه داشته باشید که گره اعدام (The Hangman’s Knot) در این روش کارساز نیست . مهم است که گره به سادگی وقتی فشار به کمند وارد می‌شود سفت‌تر شود.

3. اتصال طرف دیگر طناب. باید به چیزی محکم که نشکند و حرکت نکند باشد. طناب باید محکم گره بخورد تا گره به سادگی باز نشود.

4. آویزان شدن:

لازم است طناب به گونه‌ای آرایش یابد که حول گردن سفت شود. طناب می‌تواند روی یک آویز، یا روی تیرک آویزان شود و بعد به جای دیگری محکم بسته شود.طناب به سادگی می‌تواند به دستگیره‌ی در بسته شود و از بالای در یا نرده آویزان شود. در فیلم‌ها افرادی دیده می‌شوند که روی صندلی می‌ایستند و سپس صندلی را از زیر پایشان می‌کشند، این کار ضروری نیست.

5. امتحان کردن طناب:

بدن در حالت ناهشیار به اطراف دست و پا میزند و تقلا می‌کند. مهم است که طناب حول گردن تا زمان مرگ سفت باقی بماند، و تخمین زده می‌شود که مرگ در حدود 20 دقیقه به طول می‌انجامد. اگر آویزان ماندن کامل مد نظر باشد ، مهم است که اطمینان حاصل شود که طناب در حالی که بدن تقلا می‌کند حالت آویزان بودن را حفظ کند. به خاطر بسپارید بدن خصوصاً وقتی در حالت هشیار باشد، اگر راه هوا مسدود شود هر کاری می‌کند تا دوباره بتواند نفس بکشد، و این شامل چنگ زدن به طناب و کوبیدن خود به اطراف می‌شود.

توصیه ها

6. در نظر بگیرید که در جایی که طناب به گردن برخورد می‌کند چیزی بین آن‌ها بگذارید تا طناب پوست را نبرد.پیشنهاد می‌شود یک لفاف پارچه‌ای برای این کار استفاده شود. به همین دلیل بهتر است که از چیزهایی مانند سیم برق یا سیم‌های فلزی برای دار زدن به عنوان طناب استفاده نشود. مشخصاً لفاف نباید آنقدر کلفت باشد که از سفت شدن طناب برای فشرده کردن راه هوا یا شریان‌های خونی ممانعت به عمل آورد. فقط آنقدر باشد که از بریده شدن گلو جلوگیری کند. یک حوله‌ی نازک برای این کار مناسب است.
7. مطمئن شوید که هیچ وقفه‌ای در کار ایجاد نشود. به خاطر داشته باشید که بدن در حین ناهشیاری خود را به اطراف می‌کوبد و این امر می‌تواند توجه دیگران را به خود جلب کند. قطع شدن این روش قبل از تکمیل می‌تواند منجر به صدمات مغزی شود که باید از آن اجتناب کرد.

نتیجه

هرکس که این روش را به عنوان روشی برای خودکشی انتخاب می‌کند پیشنهاد می‌شود بخش خطرات ناموفق بودن و قابل اعتماد بودن در آخر همین صفحه و همچنین بخش کمکم کنید را قبل از اقدام بخواند.

2.دار زدن پرشی

هدف این نوع دار زدن ایجاد مرگ سریع و تقریباً بدون درد (احتمالاً برای یک ثانیه)، به واسطه‌ی شکستگی/دررفتگی مهره‌های بالایی گردن است، که ستون فقرات را خرد یا جدا می‌کند و منجر به ناهشیاری فوری (در چند میلی ثانیه) می‌شود.علت مرگ خفگی است، که در حین اغما صورت می‌گیرد. گزارش کلارک تخمین میزند که مرگ تقریباً در 6 دقیقه و مرگ کامل بدنی معمولاً در 10الی 15 دقیقه رخ می‌دهد. او همچنین اشاره می‌کند که این زمان بسیار متغیر است، و گزارشات رسمی از 3 تا 25 دقیقه را برای مرگ اعلام کرده‌اند. بعضی حرکات جزئی اندام‌ها و بدن ممکن گاهاً رخ دهد اما این‌ها معمولاً به خاطر رفلکس‌های ستون فقرات است.

گزارشات

گفته می‌شود دار زدن پرشی با ایجاد خرد شدن یا جدا شدن ستون فقرات نسبتاً بدون درد است . به هر حال ، به خاطر تدارکاتی که این روش احتیاج دارد تا موثر باشد از دار زدن پرش کوتاه کمتر محبوب و معمول است.

توجهاتی که در دار زدن پرشی باید مد نظر قرار گیرد این‌ها هستند:

1. طناب قوی که کش نیاید. برای مثال طناب کناف یا مانیل، که می‌تواند در حدود 400 کیلوگرم فشار را تحمل کند و آن قدر بلند باشد به چیزی محکم وصل شود و بتواند پرش لازم را جوابگو باشد (مراجعه شود به ذیل). کلارک عنوان می‌کند که در کشورهایی که هنوز اعدام را اجرا می‌کنند، یک حلقه‌ی فلزی در طناب در محل گره تعبیه می‌شود تا گره راحت‌تر جابجا شود و منجر به مرگ سریع‌تر شود (گرچه چندان ضروری به نظر نمی‌رسد). او عنوان می‌کند که یک طناب کنفی با 4 متر طول و قطر 20 میلی‌متری معمولاً برای این کار استفاده می‌شود . استون قطر 25 میلی‌متری را پیشنهاد می‌کند.

2. موقعیت گره:

گرچه نوع گره تا آنجا که شل نشود چندان مهم نیست، با این حال مهم است که گره پایین فک قرار گیرد. شاید خوب باشد که امتحان شود اگر گره کشیده شود چه اتفاقی می‌افتد، تا اطمینان حاصل شود که تا جای ممکن مستقیماً زیر چانه سفت شود. این بدین معناست که موقعیت اولیه‌ی گره (گره در ابتدا نباید سفت باشد) کمی رو به جانب باشد تا هنگامی که کشیده شد در مرکز قرار گیرد. هدف این گره کمک به پرتاب کردن سر به عقب و در نتیجه خورد کردن ستون فقرات است. کلارک عنوان می‌کند که گره اعدام که در آمریکا استفاده می‌شد به هدف این منظور زده می‌شد ، اگرچه در بریتانیا و مستعمراتش گره ساده‌ی کمندی ( The Simple Noose ) استفاده می‌شد.

 

آموزش گره زدن طناب دار

گره زدن طناب دار

برای اطلاعات بیشتر در خصوص گره‌ها به این سایت  مراجعه کنید.

3. اتصال سر دیگر طناب:

باید به چیزی محکم باشد که شکسته نشود یا در اثر فشار پرش بدن جابجا نشود. طناب باید محکم گره زده شود تا گره شل یا باز نشود.
4. پرش. در صورت ایده آل پرش باید به صورت قائم باشد. پرش در حال دویدن به جلو موقعیت گره را تغییر می‌دهد و در نتیجه گاهاً نمی‌تواند ستون فقرات را خورد کند. مرگ همچنان محتمل است، اما خفگی در این حالت بسیار دردناک‌تر است. طول لازم طناب بر اساس وزن متغیر می‌باشد. جدول ذیل در سال 1892 و مجدداً با کمی بازبینی در سال 1913 توسط دولت بریتانیا برای اعدام در نظر گرفته شده است. کلارک گزارش می‌دهد که این جدول هنوز هم در سنگاپور و مالزی مورد استفاده قرار می‌گیرد. وزن زندانی شامل وزن بدن، لباس‌ها و … در روز قبل از اعدام می‌باشد.

جدول

وزن زندانی (پوند) طول پرش بر اساس فوت و اینچ
118 & under 8′ 6″
120 8′ 4″
125 8′ 0″
130 7′ 8″
135 7′ 5″
140 7′ 2″
145 6′ 11″
150 6′ 8″
155 6′ 5″
160 6′ 3″
165 6′ 1″
170 5′ 10″
175 5′ 8″
180 5′ 7″
185 5′ 5″
190 5′ 3″
195 5′ 2″
200 & over 5′ 0″

نظر کلارک

کلارک عنوان می‌کند که از سال 1939 به بعد معمولاً 30 سانتی‌متر دیگر به این ارقام اضافه شده است.
اطلاعات بیشتر در خصوص دار زدن پرشی به همراه تصاویری که خوانندگان ممکن است آن‌ها را تصاویری تکان دهنده از اعدام و دار زدن بیابند را می‌تواند در اینجا (به انگلیسی) یافت.
باید توجه داشت که گرچه گزارش شده است که این روش اگر به طور صحیح انجام شود منجر به ایجاد ناهشیاری فوری می‌شود، عناصری که به وسیله‌ی آن‌ها می‌توان از این امر مطمئن شد چندان واضح نیستند.

خطرات ناموفق بودن و قابل اعتماد بودن

گرچه دار زدن اگر به طور صحیح انجام پذیرد روش نسبتاً قابل اعتمادی است، چیزهایی وجود دارند که ممکن است اشتباه از کار در بیایند، و بسیاری از این‌ها می‌توانند منجر به صدمه‌ی مغزی دائمی شوند. پس با دقت بخوانید چرا که از تمامی آن‌ها باید اجتناب کرد:

موارد قابل ذکر

1. پاره شدن طناب. اگر این اتفاق قبل از شروع مرگ بیافتد ، احتمال زیادی وجود دارد که صدمه‌ی مغزی ایجاد شود (مگر اینکه طناب پس از اقدام به خودکشی خیلی زود پاره شود). توجه داشته باشید که بدن هم در حالت هشیار و هم در حالت ناهشیار خود را به اطراف می‌کوبد (تقلا می‌کند) که این امر ممکن است شانس پاره شدن طناب را افزایش دهد.
2. پیدا شدن قبل از شروع مرگ. عوارض این امر مانند شماره‌ی 1 است.

3. در دار زدن پرشی:

اگر پرش به اندازه‌ی کافی نباشد تا گردن را بشکند، این امر منجر به آویزان ماندن ناخوشایند در حالی که فشار زیادی به گردن وارد می‌شود، می‌شود.
4. در دار زدن پرشی اگر جریان خون به مغز و بالعکس فقط تا حدودی مسدود شود، این امر شروع ناهشیاری و مرگ را به تأخیر می‌اندازد، و احتمالاً با مسدود کردن راه هوا مرگ را ناخوشایند می‌سازد. درست گره زدن طناب برای اجتناب از این امر ضروری است.

5. در دار زدن پرش کوتاه/آویزش ساده:

علاوه بر صدمه‌ی مغزی، احتمال صدمه‌ی قلبی یا ریوی نیز وجود دارد.
این روش اگر درست اجرا شود، احتمال مرگ بسیار زیاد است. این روش برای ژست خودکشی گرفتن کاملاً نامناسب است.

دیگران چه می‌یابند؟

در نظر اول اگرچه شاید واضح باشد اما، آنکه جسد را اول می‌یابند با صحنه‌ی دل‌خراش آویزان ماندن جسد در هوا مواجه می‌شود. گردن به شدت کبود خواهد شد و جای طناب روی گردن خواهد بود. کلارک عنوان می‌کند که ممکن است در بعضی موارد ریزش ادرار و مدفوع وجود داشته باشد چرا که عضلات تنگ کننده( اسفنکتر) به خاطر کمبود اکسیژن شل می‌شوند. باز شدن عضلات تنگ کننده به علت آزاد شدن آدرنالین که در مواقع ترس شدید معمول است رخ می‌دهد.

ظاهر

اینکه صورت به چه شکل خواهد بود، بستگی به تأثیر طناب بر شریان‌های خونی و نای دارد. رنگ چهره ممکن است سفید، یا آبی شود به خاطر عدم وجود اکسیژن. اگر طناب رگ زیرگلویی را ببندد اما شاهرگ را نبندد احتمالاً چهره ورم کرده و آبی رنگ می‌شود. زبان نیز به همین علت ممکن است ورم کند و از دهان بیرون بیاید. در حالی که چهره ورم می‌کند، محتملاً کمی لکه‌های خونی در چهره و چشم‌ها به خاطر پاره شدن مویرگ‌های خونی ایجاد می‌شود.

در صورتی که این روش خودکشی مورد نظر شما است، قبل از آن حتما بخش کمکم کنید و امروز زنده ماندن را مطالعه کنید